یک هنرمند دانمارکی با تیمی از مهندسان کار کرده است تا مجسمه ای ایستاده-ساخته و آزاد- منحصر به فرد، فولادی بسازد که به عنوان یک کپسول زمان عمل می کند و می تواند در برابر فشار شرایط عمیق-دریا مقاومت کند.
کار کریستیان فون هورنسلث، ستاره وایل، یکی از یک جفت مجسمههای 10 مترمکعبی-در زمین است. یکی در خشکی در شهر Veijle، دانمارک، و دیگری در 11 کیلومتری زیر سطح دریا درست در سواحل گوام قرار دارد.
مجسمه-در اعماق دریا به گونهای طراحی شده است که به عنوان یک واحد ذخیرهسازی DNA عمل کند که حداقل برای 10000 سال کار میکند. هورنسلث از بیش از 3000 نفر در سراسر جهان کمکهای DNA را به دست آورد که به طور ایمن در ساختار مجسمه دوم نگهداری میشوند.
این سطح بیرونی فولاد ضد زنگ مهندسی شده با نانو-به این معنی است که سطح مجسمه با محیط طبیعی تعامل نمیکند یا آن را آلوده نمیکند و در عین حال یکپارچگی ساختاری را که از محموله DNA آن محافظت میکند تضمین میکند.
این مجسمه که با ساختار و روکش فولادی{0}}مقاوم در برابر خوردگی- ضد زنگ ساخته شده است، حاوی یک سینه مهر و موم شده حاوی نمونه های مو و خون است و نمای درخشان خود را برای هزاران سال حفظ می کند.
طول عمر بسیار زیاد مورد نیاز این پروژه، هورنسلث را مجبور کرد تا با تیمی از مهندسان مشورت کند، زیرا هنرمند اصرار داشت که محتویات DNA برای اهداف شبیهسازی بالقوه در آیندهای دور- قابل استفاده باقی بماند.
هورنسلت می گوید: "می خواهم ترس ما از مردن را به یادگار بگذارم، تا به مردم امید بدهم. شما می دانید که تکه ای از شما در اقیانوس وجود دارد که بعد از رفتن شما آنجا خواهد بود." این ترکیبی از ملاحظات علمی هنری و عملی مجموعه ای منحصر به فرد از چالش ها را به وجود آورد.
ساختار لولههای فولادی ضد زنگ-الکترونیکی این مجسمه باعث میشود که حداقل ۱۰۰۰۰ سال در برابر خوردگی مصون بماند.
در حدود 11 کیلومتر پایین تر، شرایط در پایین ترانشه ماریانا، عمیق ترین در نوع خود در جهان، شدید است. فشار آب 1000 برابر بیشتر از سطح دریا است، اما هنوز هم می توان حیات پیدا کرد، با اشکال حیات میکروبی و حتی برخی از گونه های ماهی در کف سنگر.
این فراوانی شگفتانگیز حیات بخش مهمی از بحثهای بین تیم مهندسی Hornsleth و بخش زمینشناسی دانشگاه گوام را تشکیل میدهد، زیرا بسیار مهم بود که پروژه ذخیرهسازی عمیق هیچ آسیبی به محیط طبیعی خندق ماریانا وارد نکند.
این تیم در نهایت بر روی یک "ساختار لوله فولادی{0}زنگدار، مهر و موم شده، الکترو صیقلی شده" مستقر شدند که هیچ زنگ زدگی یا فرسایشی در فضای خالی اکسیژن کف ترانشه را تضمین نمیکند و هیچ تاثیری بر محیط محلی باقی نمیگذارد.
پولیش الکتریکی لایه بیرونی فولاد ضد زنگ را با استفاده از یک محلول الکتروشیمیایی که هر گونه آلاینده جاسازی شده، ترک های ریز یا سایر عیوب سطحی را که می تواند بر طول عمر و عملکرد تأثیر بگذارد، از بین می برد.
این سطح بیرونی فولاد ضد زنگ مهندسی شده با نانو-به این معنی است که سطح مجسمه با محیط طبیعی تعامل نمیکند یا آن را آلوده نمیکند و در عین حال یکپارچگی ساختاری را که از محموله DNA آن محافظت میکند تضمین میکند.
روکش کاملاً صاف شده مانع از خرید هر گونه حیات ارگانیک می شود و پایان آن را کدر می کند، چیزی که هورنسلت می گوید به مجسمه و محتویات آن اجازه می دهد تا به راحتی کشف شوند و حتی پس از هزاران سال در اعماق به سطح بازگردند.
آینده ممکن است نامشخص باشد، اما می توان به یک چیز تکیه کرد: قدرت پایدار فولاد که این بنای تاریخی منحصر به فرد را برای نبوغ بشر ممکن ساخت.
تصاویر: deepstorageproject
